درمان با پلاسما یک روش اصلاحی است که توجه قابل توجهی را از سوی محققان به خود جلب کرده است. پلاسما یک مخلوط یونیزه حاوی یون‌ها، الکترون‌ها، رادیکال‌های آزاد و مولکول‌ها و اتم‌های برانگیخته است که با سطح الیاف برهمکنش می‌کند و مواد بسیار واکنش‌پذیر تولید می‌کند. بسته به خواص گاز مورد استفاده، رادیکال‌های آزاد، یون‌ها و مواد غیرپایدار ممکن است تولید شوند و واکنش‌های فرسایش، پیوند متقابل یا اکسیداسیون را آغاز کنند. گازهای معمولی مورد استفاده برای تولید پلاسما عبارتند از: هوا، O2، NH3، N2 و Ar.
در طی فرآیند تصفیه پلاسما، پلاسما مورفولوژی سطح فیبر را اچ می کند و تغییر می دهد و در نتیجه زبری آن را افزایش می دهد. اکسیداسیون باعث تولید اکسیژن-حاوی گروه های عاملی فعال می شود و فعالیت سطح الیاف را افزایش می دهد. این باعث تقویت بین‌افزار فیزیکی و پیوند شیمیایی بین فیبر و پلیمر می‌شود و چسبندگی سطحی را تقویت می‌کند. استفاده از پلاسمای ملایم برای تصفیه مواد دو مزیت اصلی دارد: اول اینکه می توان از آن در هر جوی استفاده کرد، مانند اتمسفرهای بی اثر، کاهنده یا اکسید کننده. دوم، واکنش فقط روی سطح ماده رخ می دهد و به طور قابل توجهی خواص کلی را تغییر نمی دهد. این روش درمان ساده است، بسیار کارآمد است، کمترین آسیب را به فیبر وارد می کند و نیازی به درمان بعدی ندارد. با این حال، ماهیت زمانی-حساس دارد. الیاف کربنی که در پلاسما درمان می شوند باید در اسرع وقت با ماتریس پلیمری ترکیب شوند.
