دو نوع تولید فیبر کربن فازی-گاز وجود دارد: روش زیرلایه و روش جریان فاز گاز.
روش بستر
یک کاتالیزور از قبل روی یک بستر سرامیکی یا گرافیتی-پاشیده یا پوشانده میشود. سپس بستر بارگذاری شده کاتالیزور در یک لوله واکنش کوارتز یا کوراندوم قرار می گیرد. مخلوطی از هیدروکربن های کم کربن یا آروماتیک و هیدروژن وارد لوله واکنش می شود و در دمای 1100 درجه از بستر عبور می کند. رشته های کربن تشکیل شده بر روی ذرات کاتالیزور با سرعت 30-50 میلی متر در دقیقه رشد می کنند و الیاف کربنی با قطر 1-100 میکرومتر و طول 300-500 میلی متر تولید می کنند. کاتالیزورهای رایج شامل ریزذرات آهن و نیکل و محلول نیترات آهن هستند. اگر مخلوطی از استیلن و هیدروژن به عنوان ماده خام استفاده شود و از صفحه نیکل یا کاتالیزور پودر نیکل در دمای 750 درجه عبور داده شود، می توان الیاف کربن مارپیچ را به دست آورد. این روش یک فرآیند تولید دسته ای با بازده بسیار کم، تقریباً 10 درصد است.
روش{0}}جریان فاز گاز
یک سیستم مخلوط سه تایی با ترکیب مواد خام مانند هیدروکربنهای{0}کم کربن، هیدروکربنهای معطر، و هیدروکربنهای آلی حلقهای با ذرات بسیار ریز آهن، کبالت و نیکل و هیدروژن تشکیل میشود. در دمای 1100-1400 درجه، ذرات آهن یا نیکل توسط هیدروژن به قطرات فلز مذاب در حال تولد کاهش می یابد. الیاف توخالی و خطی کربن در زیر قطرات کاتالیزور ذرات آهن تشکیل می شوند، در حالی که الیاف کربن مارپیچ زیر قطرات کاتالیزور ذرات نیکل تشکیل می شوند. این روش می تواند فیبرهای کربنی با قطر 0.5-1.5 میکرومتر و طول چندین میلی متر، با مقاومت کششی به 5000 مگاپاسکال و مدول کششی 650 GPa تولید کند.
