هسته یک هواپیمای بدون سرنشین FPV (First-Person View) در اولین سیستم کنترل-Person Person (FPV) آن قرار دارد. خلبانان با استفاده از عینک FPV یا استفاده از یک مانیتور، سیگنال‌های ویدیویی{3}در زمان واقعی را از دوربین پهپاد دریافت می‌کنند و به آنها اجازه می‌دهد پهپاد را از منظر خود کنترل کنند. این روش کنترل همهجانبه نه تنها شهودی و دقت پرواز را افزایش می دهد، بلکه پهپاد را قادر می سازد تا ماموریت های چالش برانگیز را در محیط های پیچیده انجام دهد.
یک هواپیمای بدون سرنشین FPV معمولاً از اجزای کلیدی زیر تشکیل شده است:
1. سکوی پرواز: شامل بدنه، موتورها، ملخ ها و باتری است که نیروی پرواز را تامین می کند.
2. دوربین و سیستم انتقال تصویر: سیگنال های ویدئویی را در زمان واقعی ضبط و ارسال می کند و اطمینان حاصل می کند که خلبان می تواند دینامیک میدان جنگ را به وضوح مشاهده کند.
3. ایستگاه کنترل زمینی: خلبان سیگنال های ویدئویی را کنترل می کند و پهپاد را از طریق ایستگاه کنترل کنترل می کند.
4. دستگاه نمایشگر FPV: مانند عینک FPV که یک تجربه پرواز همهجانبه را ارائه می دهد.
علاوه بر این، پهپادهای مدرن FPV فناوری هوش مصنوعی را ادغام می‌کنند و آنها را قادر می‌سازد تا به طور مستقل اهداف را شناسایی کرده و تصمیمات هوشمندانه بگیرند و کارایی رزمی خود را بیشتر کنند.
